Yaşı elliyi geçmişti. Şakaklarındaki beyazlıklar iyice belirginleşmişti. Gözlerini kıstı, 13,5’luk soba borusu gibi duran ince boynunun üzerinden aynaya doğru yaklaştırdığı kafasını önce biraz sağa, sonra sola çevirerek kendine göz gezdirdi..
“İ’lem eyyühe’l-aziz! İnsanı fıtraten bütün hayvanlara tefevvuk ettiren câmiiyetinin meziyetlerinden biri, zevilhayatın Vâhibü’l-Hayata olan tahiyye ve tesbihlerini fehmetmektir. Yani, insan kendi kelâmını fehmettiği gibi, iman kulağıyla zevilhayatın da belki cemâdâtın da bütün.
Kendin için mi yaratıldın? İnsan yapısı itibariyle hemen her şeye sahip olma dürtüsüyle hareket eder. Ömrünü de bu yolda feda edebilir. Oysa sahip olduğunu düşündüğümüz şeylerin ne kadarın bizim? Mesela.
Kâinat kitabındaki varlık ve hadiseler bize hal dilleri ile birçok mesaj verir. Bu mesajların en mühimi Allah’ın varlık ve birliğidir. Eşya ve hadiseler üzerinde tefekkür ettiğimizde ahiret âleminin varlığına dair.
